Alizée

โอ-เน็ต

โอ-เน็ต (O-NET), เอ-เน็ต (A-NET), และ บี-เน็ต (B-NET) คือรูปแบบมาตรฐานการทดสอบความรู้ในระดับต่างๆ ของนักเรียนที่ดำเนินการโดยสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ ซึ่งเป็นองค์กรมหาชนและใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “National Institute of Educational Testing Service”

ระดับและวัตถุประสงค์ของการสอบ
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.) ได้กำหนดมาตรฐานการทดสอบทางการศึกษาออกเป็น 3 ระดับ ตามวัตถุประสงค์ดังนี้

โอ-เน็ต (O-NET)
การทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติขั้นพื้นฐาน (Ordinary National Education Testing) หรือที่เรียกว่า O-NET เป็นการสอบความรู้รวบยอดปลายช่วงชั้น (6 ภาคเรียน) ของชั้น ป. 3 ม. 3 และ ม. 6 ตามมาตรฐานการเรียนรู้ของหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2544 โดยทำการทดสอบความรู้ในกลุ่มสาระต่างๆ รวม 8 กลุ่ม
ผู้มีสิทธิ์สอบ ผู้กำลังจะจบชั้น ป. 3, ป. 6, ม. 3 และ ม. 6 เป็นการสอบออก
ช่วงเวลาสอบและจำนวนครั้งการสอบ เดือนกุมภาพันธ์ – มีนาคม ของทุกปี เป็นการสอบประจำปีอย่างถาวรตลอดไปและเป็นการสอบเพียง 1 ครั้งสำหรับผู้กำลังจะจบช่วงชั้นเท่านั้น
วิธีการสอบและค่าใช้จ่าย ผู้เป็นนักเรียนปกติไม่ต้องสมัครสอบ แต่นักเรียนเทียบเท่าต้องสมัครสอบ ไม่มีการเสียค่าใช้จ่ายในการสอบ
ผู้จัดสอบ สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.)

เอ-เน็ต (A-NET)
การทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติขั้นสูง (Advance National Education Testing) หรือที่เรียกว่า A-NET ย่อมาจากชื่อภาษาอังกฤษว่า “” เป็นการสอบความรู้ขั้นสูง (6 ภาคเรียน) ทดสอบเฉพาะนักเรียนชั้น ม. 6 ที่ประสงค์จะเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยของรัฐในระบบรับร่วมและรับกลาง จำนวนวิชาสอบ 11 วิชา
ผู้มีสิทธิ์สอบ ผู้กำลังเรียนหรือผู้จบชั้น ม. 6 ปกติหรือเทียบเท่าไปแล้ว
ช่วงเวลาสอบและจำนวนครั้งการสอบ การทดสอบแบบนี้จะมีเพียงปีละ 1 ครั้งเท่านั้นคือเดือนมีนาคม ของทุกปี และสามารถเก็บคะแนนที่สอบไว้ได้ 2 ปี โดยใช้คะแนนที่ดีที่สุด การสอบจะมีเฉพาะช่วงรอยต่อของระบบเก่าและใหม่คือระหว่างช่วง พ.ศ. 2549 -2552 เท่านั้น
วิธีการสอบและค่าใช้จ่าย ผู้เข้าทดสอบต้องสมัครสอบและเสียค่าใช้จ่ายในการสอบวิชาละ 100 บาท
ผู้จัดสอบ สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.)

บี-เน็ต (B-NET)
B-NET ย่อมาจากชื่อภาษาอังกฤษว่า “Basic National Education Testing” เป็นการสอบความรู้ขั้นสูง (5 ภาคเรียน) เฉพาะนักเรียน ม. 6 ที่จะเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐในระบบรับตรง ระบบโควต้า และระบบพิเศษ โดยมีวิชาสอบ 5 วิชา
ผู้มีสิทธิ์สอบ ผู้กำลังเรียนหรือผู้จบชั้น ม. 6 ปกติหรือเทียบเท่าไปแล้ว
ช่วงเวลาสอบและจำนวนครั้งการสอบ การทดสอบแบบนี้จะเริ่มมีการสอบครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 สำหรับมหาวิทยาลัยนเรศวรและบางโครงการของจุฬาลงกาสรณ์มหาวิทยาลัย สามารถเก็บคะแนนที่สอบไว้ได้ 2 ปี
วิธีการสอบและค่าใช้จ่าย ผู้เข้าทดสอบต้องสมัครสอบ และเสียค่าใช้จ่ายในการสอบวิชาละ 100 บาท
ผู้จัดสอบ สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.)

สาระและมาตรฐานการเรียนรู้การสอบ โอ-เน็ต (O-NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.) ได้แบ่งกลุ่มสาระและมาตรฐานการเรียนรู้การสอบออกของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ไว้ 8 กลุ่มสาระ ได้แก่ 1) ภาษาไทย 2) คณิตศาสตร์ 3) วิทยาศาสตร์ 4) สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม 5) สุขศึกษาและพลศึกษา 6) ศิลปะ 7) การงานอาชีพและเทคโนโลยี 8) ภาษาต่างประเทศ โดยในแต่ละกลุ่มสาระจะมีมาตรฐานไว้ชัดเจน

Café

Le mot café désigne les graines du caféier,unarbuste du genre Coffea, et une boisson psychoactive obtenue à partir de ces graines. Il désigne aussi son lieu de consommation, le café ou bar ou bistro.
La culture du café est très développée dans de nombreux pays tropicaux, dans des plantations qui cultivent pour les marchés d'exportation. Le café est une des principales denrées d'origine agricole échangées sur les marchés internationaux, et souvent une contribution majeure aux exportations des régions productrices.

Kate Chopin

Kate Chopin (née Kate O'Flaherty à Saint-Louis (Missouri) le 8 février 1850, décédée à Saint-Louis le 22 août 1904) est une écrivaine américaine. Elle est l'auteur de nombreuses nouvelles et de deux romans connus pour leur ambiance teintée de culture créole, mais son œuvre est surtout réputée pour être annonciatrice des auteurs féministes du XXe siècle.

Carrière d'écrivain

A la fin des année 1890, Kate écrivait des nouvelles, des articles et des traductions des œuvres de Alphonse Daudet et Guy de Maupassant publiés dans des magazines, notamment le Saint Louis Dispatch. Elle était alors classée dans les écrivains régionalistes, mais les qualités littéraires de son œuvre n'était pas reconnues.
En 1899 paru son second roman, L'éveil. Dès sa sortie, il fut critiqué pour son atteinte aux interdits moraux de l'époque concernant la sexualité féminine et ne fut plus réédité pendant plusieurs décennies. Il est aujourd'hui reconnu comme un roman précurseur des œuvres féministes du XXe siècle. L'éveil est parfois considéré comme le Madame Bovary américain. Il est connu du public français pour avoir été publié sous le titre Edna (du nom de l'héroïne principale) et dans une traduction de Cyrille Arnavon par le Club bibliophile de France au début des années 1950.
Kate fut découragée par l'accueil de son roman et se contenta par la suite d'écrire des nouvelles. En 1900, elle écrivit la nouvelle The Gentleman from New Orleans et son nom apparaît la même année dans la première édition du Marquis Who's Who. Malgré le succès de ses nouvelles, elle n'a jamais pu vivre de son art et tirait ses revenus de rentes d'investissements faits en Louisiane et à Saint-Louis.
Elle mourut en 1904 à l'âge de 54 ans des suites d'une hémorragie cérébrale. Elle est enterrée à Saint-Louis et est inscrite au St. Louis Walk of Fame.

Carrière d'écrivain=Career of writer

nombreuses=many

investissements=investments

Salalanka

Salalanka …A Thai plant significant the history of Buddhism

Salalanga, known commonly as Cannon Ball Tree, was believed to be the plant beneath which Buddha was born. The plant was originally found in Srilanka and India.

Rose

A rose is a flowering shrub of the genus Rosa, and the flower of this shrub. There are more than a hundred species of wild roses, all from the northern hemisphere and mostly from temperate regions. The species form a group of generally prickly shrubs or climbers, and sometimes trailing plants, reaching 2–5 metres tall, occasionally reaching as high as 20 metres by climbing over other plants.
The name originates from Latin rosa, borrowed through Oscan from colonial Greek in southern Italy: rhodon (Aeolic form: wrodon), from Aramaic wurrdā, from Assyrian wurtinnu, from Old Iranian *warda (cf. Armenian vard, Avestan warda, Sogdian ward, Parthian wâr).
Rose hips are sometimes eaten, mainly for their vitamin C content. They are usually pressed and filtered to make rose hip syrup, as the fine hairs surrounding the seeds are unpleasant to eat (resembling itching powder). They can also be used to make herbal tea, jam, jelly and marmalade. A rose that has aged or gone rotten may not be particularly fragrant, but the rose's basic chemistry prevents it from producing a pungent odor of any kind. Notably, when balled and mashed together the fragrance of the rose is enhanced. The fragrance of particularly large balls of mashed roses is enhanced even further. Rose hips are also used to produce an oil used in skin products. Rose shrubs are often used by homeowners and landscape architects for home security purposes. The sharp thorns of many rose species deter unauthorized persons from entering private properties, and may prevent break-ins if planted under windows and near drainpipes. The aesthetic characteristics of rose shrubs, in conjunction with their home security qualities, makes them a considerable alternative to artificial fences and walls

Gomme à effacer

Dans le domaine du dessin et de l'écriture, la gomme est un objet mou, en caoutchouc ou en matière plastique, qui sert à effacer les traits faits par l’encre ou le crayon mine

Historique

Jusqu’au XVIIe siècle les traits sont effacés en grattant le support avec une lame. Toutefois, vers 1400, un certain Chennini, dans un livre destiné aux peintres, recommande d’effacer les traits de mine de plomb ou de fusain avec de la mie de pain.La découverte du latex en Amazonie (tiré de la sève de l’Hévéa) amène les savants européens à chercher des applications pour cette matière souple et élastique. Dans une communication à l’Académie des Sciences de 1751, Charles Marie de la Condamine, découvreur du latex encourage ses auditeurs à en « étudier les propriétés et rechercher le parti que l’on pourrait en tirer ». La première application, et curieusement pendant près de cinquante ans la seule, sera celle d’effacer les traits de crayon mine. En 1770, un scientifique britannique Joseph Priestley note « j’ai vu une substance parfaitement adaptée à l’effacement des marques de crayon de graphite sur le papier ». Cette utilisation d’effacer en frottant (to rub) donnera son nom anglais au caoutchouc « rubber ». En 1770 les premières gommes en latex sont vendues en Angleterre par Edward Naime au prix très élevé de trois shillings le petit cube d’un demi-pouce. Ces gommes à effacer devenaient noires et étaient vendues sous le nom de « peau de nègre ».La latex est une matière végétale naturelle, il brunit et durcit à l’air puis se dégrade et pourrit comme tout produit alimentaire. L’utilisation de ces premières gommes était peu pratique. La découverte de la vulcanisation par Charles Goodyear en 1839 modifia complètement l’usage du latex qui devient le caoutchouc imputrescible, résistant au froid et à la chaleur, non collant, etc. En devenant plus pratique, la gomme à effacer se démocratise à partir de la moitié du XIXe siècle. Le premier brevet de gomme emmanchée à l’extrémité d’un crayon est déposé en 1878 aux USA.

In the field of the drawing and writing, the gum is a soft object, out of rubber or out of plastic, which is used to erase the features made by ink or the pencil mines.

History

Until the XVIIe century the features are unobtrusive by scraping the support with a blade. However, about 1400, certain Chennini, in a book intended for the painters, recommends to erase the features of charcoal or black lead with bread crumb. The discovery of latex in Amazonia (drawn from the sap of Hévéa) leads the European scientists to seek applications for this flexible and elastic matter. In a communication with the Academy of Science of 1751, Charles Marie of Condamine, discoverer of latex encourages his listeners of "to study the properties and to seek the party which one could draw". The first application, and curiously during nearly fifty years only, will be that to erase the features of pencil mines. In 1770, a British scientist Joseph Priestley notes "I saw a substance perfectly adapted to the obliteration of the marks of graphite pencil on paper". This use to erase while rubbing (to rub) will give its English name to rubber "rubber". In 1770 the first latex gums are sold in England by Edward Naime with the very high price of three shillings the small cube of an half-inch. These gums to be erased became black and were sold under the name of "skin of negro". The latex is a natural vegetable matter, it browns and hardens with the air then is degraded and rots like very foodstuff. The use of these first gums was not very practical. The discovery of vulcanization by Charles Goodyear in 1839 completely modified the use of the latex which becomes imputrescible rubber, resistant to the cold and heat, not sticking, etc. While becoming more practical, the gum to be erased is democratized starting from half of the XIXe century. The first gum patent fixed at the end of a pencil is deposited into 1878 in the USA.